Każdy z nas na pewno słyszał określenie „dzieci kwiaty, nie każdy jednak do końca rozumie co ono oznacza. Mianem dzieci kwiaty, określano członków ruchu hipisowskiego, będącego kontrkulturą kontestacyjną jaka zapanowała w drugiej połowie lat 60-tych i początku lat 70-tych XX wieku.
Ruch miał charakter rewolucyjny. Jego młodzi przedstawiciele buntowali się przeciwko instytucjom, rodzinie, kościołowi, szkole, pracy, wojnie i tak dalej, a także ogólnie uznawali świat dorosłych za samo zło. Hippisi wykreowali specyficzny gatunek mody, mieli własny gatunek muzyki. Zjawisko ogarnęło swym zasięgiem całą zachodnią część świata, było też naśladowane w pozostałych krajach, ale nie miało już takiej siły przebicia. Dzieci
kwiaty do Polski 1 dotarły z dużym opóźnieniem i właściwie było to u nas zjawisko marginalne, przejawiające się głównie w naśladowaniu sposobu ubierania.
Noszenie przez członków ruchu długich włosów (również przez mężczyzn) miało być wyrazem wolności i sprzeciwu wobec obowiązku odbywania służby wojskowej. Prawdziwy hippis miał żyć dniem dzisiejszym, każdą chwilą, nie martwiąc się o to, co będzie jutro. Członkowie ruchu nie używali zegarków, bo czas dla nich nie istniał, nie nosili butów, bo byli dziećmi ziemi, której nie chcieli deptać, żyli ciągle w drodze, nie uznawali własności prywatnej. Przejawiając swobodny stosunek do seksu. Dzieci
kwiaty do Polski wniosły tylko część tych zasad i przekonań. W Polsce odbywają się do dziś zloty hippisowskie, ale ruch nie obejmuje już tak szerokich kręgów młodzieży jak niegdyś. Zmienił się na bardziej pozytywny wizerunek hippisa, który w wersji pierwotnej był w naszym kraju trudny do przyjęcia dla większości społeczeństwa. Hippis zwykle jest wegetarianinem , czasem żyje w tzw. komunie hippisowskiej, gdzie wszystko jest wspólne, stara się być samowystarczalny, wykonuje drobne prace, ale raczej nie ma stałego zatrudnienia, uprawia ziemię, a swoje ubrania zamiast kupować, w miarę możliwości - szyje.
Strój hippisa miał wyrażać jego związek z naturą, musiał być wygodny, posiadać dużo naszywek. Ubierano się zwykle w jasne kolory, inspirując się we wzornictwie kulturą Indian i hinduską
Widomym znakiem przynależności do ruchu, poza długimi włosami i (jeśli klimat na to pozwalał) bosymi stopami, były kolorowe, kwieciste bluzki o luźnym kroju, spodnie dzwony, długie cygańskie spódnice. Hippisi lubowali się we wszelkiego rodzaju ozdobach wykonanych z koralików i wieszanych na rzemykach.